Το καλοκαίρι του 1988 επισκέφθηκα για πρώτη φορά τη Γαύδο, το μικρό νησί με κέδρους κάτω από την Κρήτη, το νοτιότερο άκρο της Ελλάδας και της Ευρώπης. Από τότε ζω εκεί τουλάχιστον έξι μήνες το χρόνο, ενώ υπήρξα και μόνιμος κάτοικος την τριετία 1996-1998. Στη Γαύδο «βαφτίστηκα» Πίμπα - που στην τοπική διάλεκτο σημαίνει «γεμάτος», όπως αισθάνομαι πάντα επάνω στο νησί - και εμπνεόμενος από τις μορφές των κέδρων, ασχολήθηκα με την ξυλογλυπτική.